Toch kan ik het niet laten om over de "toestand" van afgelopen week te praten. De hele situatie rond het elektronisch kinddossier gaat onze kinderen en hun ouders aan. Dit zijn dezelfde mensen die gezellig met pakjesavond rond de openhaard saamhorig zitten te zingen. Ik schreef hier al eerder over in mijn column van 24 oktober jl. Ik probeerde toen aan te geven dat steeds meer ouders hulp zoeken bij het opvoeden. In een zojuist verschenen rapport blijkt dit maar liefst 60% te zijn. Ook gaf ik aan dat we onze kinderen, onze toekomst, moeten koesteren. Vanuit de GGD doen we dat op medisch vlak om de zo toepasselijke én terechte reden van voorkomen is beter dan genezen. Dit kun je alleen doen door een kind te volgen in zijn ontwikkeling.

Afgelopen week was dit weer eens onderwerp van gesprek, want hoever moet je dan gaan in die monitoring? Er werd schande gesproken van de soorten gegevens die de jeugdgezondheidszorg bijhoudt. Moeten we ons druk maken over de verschillende puberteitsstadia waar een kind in kan verkeren? Mijn antwoord is: ja. Alleen dan kunnen op tijd zien of een kind iets mankeert. Sorry, maar in mijn ogen is de ophef hierover allemaal geneuzel. Veel (dag)bladen hebben de afgelopen week geschreven over de "schaamhaarpolitie" naar aanleiding van opmerkingen van het VVD-Kamerlid Dezentjé Hamming. Zij vindt dat er teveel ongepaste persoonlijke gegevens van pubers worden vastgelegd, zoals de kleur van het schaamhaar. Zonder de discussie over te willen doen: dit kom er niet in. Ook is het niet voor iedereen te zien behalve de behandelend arts. Deze mevrouw gaat uit van een Haagse kaasstolprealiteit, ofwel ze staat wel erg ver van de werkelijkheid af.

Maar is dit wel de moeite van de discussie waard? Het gaat hierbij allang niet meer om het kind zelf, maar over een politieke beslissing. Het uiteindelijke doel is toch: geen kind buiten beeld? Laten we dat in deze tijd van armoede in de wereld en bezinning niet uit het oog verliezen.

Laurent de Vries